محمود طياري، نويسنده، شاعر، نمايشنامه نويس، نوزدهم اسفند 1317 در يكي از شهرهاي شمالي استان گيلان (رشت) به دنيا مي آيد. دوره ي ابتدايي را در مدارس تمدن و دقيقي و متوسطه را در فرهنگيان رشت (خرداد 1341 ) به پايان مي برد در سال 1334 به شعر، در سال 36 به نوشتن داستان كوتاه، در سال 39 به نمايشنامه نويسي روي مي آورد و اولين مجموعه داستان با دو نمايش تك پرده (خانه فلزي) را در پاييز 1341 منتشر مي كند و تا امروز بيش از بيست و چند جلد كتاب در زمينه داستان كوتاه و شعر و نمايشنامه دارد.
در انگيزه يابي يا شناخت عوامل موثر در شكل گيري منش و آثار وي بايد گفت :
ابتدا كتب پليسي و پاورقي روزنامه ها و اشعار ايرج ميرزا و ميرزاده عشقي و عارف قزويني و بعدها داستان هاي صادق هدايت و صادق چوبك به طور جنبي در قوت بخشي جهاتِ ديد و زبان او موثر مي شود.
اما اعتقاد نويسنده بر اين است كه ظرفيت زبان عام و كوچه و پرسه ي نويسنده در متنِ تحول جامعه و چالش وي در مرحله تامين مادي و احراز هويت كه جايگاه آن در خانه سست و ناموزون بود، در شكل گيري و مايه بندي زبان و تيز شدن شاخك هاي نويسنده موثر بوده است.به طوري كه نويسنده در خلق آثار، هميشه در حال ابداع و تغذيه از حس و درك خود بوده و در بيان و كشف حالات دروني و بروني، نو آوري داشته است.
:: نگاهي ديگر ::
در گيلوا (مجله تخصصی ادبيات شمال ايران) درباره محمود طياري درج شده است:
محمودطياري نوزدهم اسفند1317 در رشت تولد يافت. اولين مجموعه داستان هاي كوتاه طياري با عنوان خانه فلزي شامل 15 داستان، 2 نمايش تك پرده و يك طرح، در پاييز 1341 انتشار يافت. 3 سال بعد، مجموعه طرح هاي روستايي وي طرح ها و كلاغ ها خاصه آفرينشگري او، در سال 1346 مجموعه داستان كاكا و چهار سال بعد1350 كتاب هاي صداي شير و نمايشنامه گلبانگ را روانه بازار نشر كرد. محمودطياري در دوره اول فعاليت هنري خود نويسنده اي مطرح و داراي ويژگي و آثار قابل بحث بود.
طياري از آن پس قريب به ده سال خاموش و پس از آن به دوره دوم فعاليت ادبي خود رسيد. او با نوشتن تريلوژي تازيرميز فرمانده، در خرداد1357 و نمايشنامه مارخانگي در پاييز 58 كه (11سال بعد، مجلس اول را به آن افزوده واز سه به چهار مجلس تغيير وضعيت يافت) و چند داستان نو (مانند:كلت و باد با ما نيست) دوباره به خاموشي به گزين خود رسيد: با استثنائاتي در سالهاي 54 و 63 كه نمايشنامه تك پرده مطالعات خيس و خروس بال طلا را براي كودكان نوشت.
محمود طياري، پس از طي يك دوره افسردگي طولاني كه فاصله سالهاي 59 تا 65 را در بر مي گرفت، از هرچه رنگ تعلق پذيرد آزاد و به شعر و نمايشنامه پرداخت. نارنجستان مجموعه شعرهاي اين دوره اوست.
انتشار صندلي چرخ دار (چند طرح براي كار در سينماو بازي در صحنه) تا زير ميز فرمانده و خروس بال طلا از سري انتشارات او تا سال 79 است. مجموعه شعر هميشه برفي، مجموعه ده نمايشنامه تك پرده (پس گل من كو؟) نمايشنامه شيرواني در باد، مجموعه داستان هاي نو، رمان سينما، مجموعه داستان هاي گيلكي، تي دست مرا فادن، مجموعه شعر نو به زبان گيلكي، اي موشته سرخ آلوچه، كتاب قهرمان تا نويسنده (مجموعه چهار گفتگو با هشت نقد) خيس بانو (قصه براي كودكان) از جمله آثار چاپ شده و در دست چاپ اين نويسنده شمالي است.
محمود طياري در توضيح ويژگي بيان خود، تعبير؛ رقص پا با زبان؛ را آورده و در دوره سوم فعاليت ادبي خود – كه فرم هاي ابداعي و پيشنهادي زيادي را با بار عاطفي بالا و معماري نو عرضه مي كند- همان فرضيه و تئوري و نظريه حتمي مطرح در يكي از مصاحبه هاي سال 48 خود را دارد كه گفته است:
در فرم در زبان، در معماري يك اثر، رازهايي است، كه اگر كشف شود، راه هاي انتقال موضوع آسان مي شود.
No comments:
Post a Comment